Premium Themes

زندگینامه آیت الله العظمی محمد حسین نائینی غروی مشهور به علامه نائینی

نوشته شده توسط مدیر سایت. در دسته آیات ، حجج اسلام ، طلاب, جديدترين مطالب

5

انتشار یافته در مرداد ۲۸, ۱۳۹۴ با بدون دیدگاه

زندگی نامه آیت الله العظمی محمد حسین نائینی غروی معروف به علامه نائینی

آیت الله العظمی میرزا محمدحسین نایینی پس از عمری تلاش و مجاهده در ۲۴ مرداد ۱۳۱۵ .ش برابر با ۲۶ جمادی الاول ۱۳۵۵ .ق در حدود ۸۰ سالگی به دیدار معبود شتافت.

آیت الله العظمی میرزا محمدحسین نایینی غروی مشهور به علامه نایینی و میرزای نایینی، در سال ۱۲۷۷ هجری قمری در شهر نایین از توابع اصفهان به دنیا آمد.

خاندان این فقیه مبارز همگی ازافاضل و روحانیون سرشناس آن دوران به شمار می‏‌رفتند.
پدر محمدحسین، شیخ ‏الاسلام میرزا عبدالرحیم، از خاندان بزرگ منوچهری بود. علامه نایینی تحصیلات ابتدایی خود را در همان شهر خود آغاز کرد و بعد از مدتی در سن هفده سالگی به اصفهان رهسپار شد و در آن حوزه بزرگ تحصیل علوم دینی را ادامه داد و دروس عالی فقه، اصول، فلسفه و حکمت را از اساتید بزرگ آن دیار آموخت.
این عالم بزرگ بعد از چندین سال کسب علم از محضر عالمان اصفهان در سال ۱۳۰۳ هجری قمری راهی نجف اشرف شد تا از بزرگان آن سامان نیز کسب فیض کند و پس از مدتی نیز به شهر مقدس سامرّا مشرف شد تا از محضر شیرزای بزرگ استفاده کند.
مرحوم نایینی بعد از رحلت میرزای شیرازی در سال ۱۳۱۴ قمری به کربلا رفته و بعد از دو سال باز به نجف اشرف مشرف شد.
نایینی بزرگ، در طول این مدت از اساتید بزرگی در اصفهان و عراق کسب فیض کرد که برخی از آنها عبارتند از: ابوالمعالی فرزند حاج محمد ابراهیم کلباسی، شیخ محمد باقر ایوانکی، جهانگیر خان قشقایی، سید محمد طباطبایی فشارکی، سید اسماعیل صدر، میرزا محمد حسن شیرازی که در حدود نه سال از دانش سرشار این عالم بزرگ استفاده کرد، آخوند ملّا حسینقلی همدانی، آخوند خراسانی و دیگر بزرگان.
علامه نایینی تدریس فقه و اصول را در نجف اشرف از حجره مدرسه شروع کرد. این در حالی بود که مرحوم آخوند خراسانی استاد مسلم حوزه نجف نیز تدریس داشت.
از آن جا که درس علامه نایینی از تحقیق و دقت نظر ویژه‏‌ای برخوردار بود طولی نکشید بسیاری از فاضلان نیز درس تحقیقی و علمی نایینی را پسندیده و و در آن شرکت کردند.
با افزایش شاگردان درس از حجره به مسجد منتقل شد و حوزه درسی علامه نایینی با وسعتی که پیدا کرد پس از حوزه درس آخوند خراسانی مقام اوّل را یافت.
میرزای نایینی برای عموم طلاب دو درس فقه و اصول داشت که دوره درسِ خارج اصولش تقریبا نه سال طول می‏‌کشید.
به علاوه تدریس مخصوصی برای شاگردان برگزیده خویش داشت که در آن جلسه، مشکلات علمی را طرح و رسیدگی می‏‌کرد.
درس مرحوم نایینی از اطلاعات گسترده و مباحث مفید و دسته بندی مناسبی برخوردار بود.
همچنین علامه نایینی بسیار محققانه درس را ارائه می‌‏داد و مطالب علمی را در چارچوب اصطلاح برهان منطقی و فلسفی و در سطح بالایی مطرح می‏‌کرد، به گونه‌‏ای که برای همه شرکت کنندگان در خور درک و فهم نبوده است.
از حوزه درس وی بیشتر کسانی می‏‌توانسته‌‏اند بهره برند که اندوخته علمی آنان در سطح عالی باشد و در فقه و اصول صاحب نظر باشند.
قبل از زمان علامه نگاشتن درس استاد در حوزه‏‌ها رایج نبود و اساتید نسبت به آن توجه نداشتند. اما نایینی به ضبط و نگارش درس و یادداشت برداری از مطالب علمی توجه ویژه داشت.
بارها از شاگردان خود می‏‌خواست مطالب درس را بدون کم وکاست تقریر کنند از این رو بیشتر شاگردانش مطالب را با دقت هر چه تمام تر می‏‌نگاشتند.
برخی از شاگردان این استاد مسلم فقه و اصول عبارتند از: شیخ موسی خوانساری نجفی، شیخ محمد علی کاظمینی خراسانی، محمد تقی آملی، سید ابوالقاسم خوئی، سید مرتضی لنگرودی، آقا سید جمال الدین گلپایگانی، سید صدر الدین جزایری، شیخ حسین حلّی، شیخ ابراهیم کرباسی، میرزا محمد باقر زنجانی، سید حسن بجنوردی ، سید محمد هادی میلانی، سید محسن طباطبایی حکیم، سید محمد حجت کوهکمری، شیخ محمّد رضا طبسی نجفی و دیگر بزرگان.
علامه نایینی علاوه بر توانایی‌‏های علمی در ادبیات عرب و فارسی نیز به جد از اساتید بزرگ محسوب می‌‏شده است، به گونه‏‌ای که در درست نویسی در حد وسواس تلاش کرده است و شاید به خاطر همین پرهیز از اشتباه ادبی و سستی در نثر برخی از آثارش را نخواسته به چاپ برسد.
اما برخی از تألیفات این فقیه و اصول بزرگ عبارتند از:
حاشیه بر عروة الوثقی، وسیلة النجاة رساله عملیه به زبان فارسی، تنبیه الامه و تنزیه الملّة که این کتاب را برای روشن کردن مشروع بودن مشروطیت و دفاع از آن در برابر استبداد پیشگان نگاشته است.
رساله‏‌های فقهی و اصولی درباره خلل نماز، لباس مشکوک، نفی ضرر، در باب تزاحم، در شرط متأخر، در تعبدی و توصلی، در ترتب، در معانی حرفیه و کتب دیگر.
علامه نایینی همواره به نماز احترام ویژه می‏‌گذارد. پیش از اذان به استقبال نماز می‏‌شتافت.
در نماز از ترس خدا و عذاب الهی ناآرام و بی‌‏قرار اشک از گونه‏‌هایش جاری می‏‌شد.
هنگامی که به نماز می‌ایستاد بدنش می‏‌لرزید و اشک‌هایش بر محاسنش جاری می‌‏شد.
مرحوم نایینی از فقیهانی بود که از نیایش نیمه شب حیات معنوی یافته بود.
یکی از نزدیکان ایشان می‌‏گوید: در این اواخر که ایشان سخت مریض شده بودند، در عین حال دو ساعت به اذان صبح بیدار و مشغول نماز و تهجد می‏‌شدند و بلند بلند گریه می‏‌کردند.
در جمله‏‌ای آیت الله میلانی می‏‌فرماید: آیت الله نایینی به من گفت: « نماز شب را شرط اجتهاد نمی‏‌دانم ولی بدون دخالت هم نمی دانم!»
یکی از خصوصیات علامه نایینی فروتنی ایشان بود. ایشان نسبت به عالم، جاهل، نیازمند و توانگر برخورد یکسان داشت. در داخل بیت میان خدمتگزار و دیگر افراد فرق نمی‏‌گذاشت.
آورده‏‌اند که مرحوم آیت اللّه نایینی هرگاه می‏‌خواست در حضور جمعی غذا صرف کنند تا هنگامی که خادمش برای صرف غذا نمی‌‏آمد، ایشان به غذا دست نمی‌‏زدند.
علامه احترام اساتید و بزرگان دانش را پاس می‏‌داشت و در برابر آنان برای خویش جایگاهی نمی‏‌شناخت.
مرحوم علامه نایینی از جمله فقیهان شیفته مقام ولایت بوده است که در طول عمر پر برکت خویش هیچ گاه از عرض ادب به آستان ملکوتی ائمه(ع) دست برنداشت. چنانچه گفته شده همواره هنگام سحر پیش از آن که درب حرم به روی زایران گشوده شود به شوق زیارت پشت درِ حرم به انتظار می‏‌نشسته است.
در سال ۱۳۲۷ قمری، سلطنت استبدادی محمدعلی شاه با به توپ بستن مجلس به پایان عمر خود رسید و مشروطه‏‌خواهان پس از فتح تهران حکومت را به دست گرفتند.
اما با دخالت اجانب به جای بر سر کار آمدن دانشمندان اسلامی و اجرای احکام دین، فئودال‌ها و غربزدگان و ایادی استکبار رهبری نهضت را به‏ دست گرفتند و انقلابی را که علما با اهداف بلندی دنبال می‎کردند از مسیر اصلی‎اش منحرف ساختند و به جای آنکه دشمنان واقعی مشروطه کیفر کنند، شیخ فضل الله نوری را بر دار کردند.
اکثر علمای بزرگ نجف اشرف به این امید که خواهند توانست به آن نهضت محتوایی اسلامی ببخشند از آن پشتیبانی کردند، از جمله آن بزرگان آخوند خراسانی و علامه محمدحسین نایینی می‏‌باشند‏. از شخصیت های بارزی که در عصر نهضت مشروطه‏ خواهی توانسته است تصویر روشنی از نظام حکومت مشروطه ارائه دهد آیت الله العظمی نایینی بود.
ایشان کتاب تنبیه الامه را در انقلاب مشروطه در سال ۱۳۲۷قمری به زبان فارسی نگاشت که از سوی آخوند خراسانی و شیخ عبدالله مازندرانی مورد تأیید قرار گرفت. نایینی در این کتاب حاکمیت اسلام را با دلیل و برهان قاطع اثبات کرده و پرده از چهره حکومت‌های استبدادی برداشته است و همچنین زندگی در زیر سلطه استبداد را مساوی با برده بودن اعلام می‏‌کند.
سرانجام حضرت آیت الله العظمی میرزا محمدحسین نایینی پس از عمری تلاش در خدمت به اسلام و مسلمین در ۲۶ جمادی الاولی سال ۱۳۵۵ هجری قمری از دنیا رفت و پیکر مطهرش در نجف اشرف با شکوه بسیاری تشیع شد و پس از اقامه نماز توسط آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی، در جوار حرم مطهر حضرت علی بن ابیطالب(ع) به خاک سپرده شد.

 

درباره مدیر سایت

مرور بایگانی نوشته های مدیر سایت

بدون دیدگاه

در حال حاظر دیدگاهی وجود ندارد زندگینامه آیت الله العظمی محمد حسین نائینی غروی مشهور به علامه نائینی. شاید شما مایل به افزودن یکی از نظرات شخصی خودتان؟

دیدگاهتان را بنویسید