Premium Themes

شعر به یاد فرخی ۲ آل داود

نوشته شده توسط مدیر سایت. در دسته اشعار سید اسدالله آل داود

3

انتشار یافته در آذر ۲۹, ۱۳۹۱ با ۱ دیدگاه

                              ( به یاد فرخی و کودکی  )

                                 قسمت دوم

چه بازیها که خود می آفریدیم        

                           چقدر این سو وآن سو می پریدیم

زبرگ پنبه و از پشکل خر       

                          توتون در کیسه ها مون بود یک سر

برای خوردن اندک سواری      

                     زنخل فرخی با رنج وخواری

به چوب توی نخل آویز بودیم     

                    به هر جا نخل می رفت ما نیز بودیم

شب قدر و شب احیا در آن عهد  

                       به زان گلدسته مسجد به صد جهد

شتابان جمع می گشتیم با هم    

                               که  لعنت  لعنتی  گوئیم

به ابن ملجم آن ملعون بیعار          

                       سه تا صد تا شتر کنجد بر آن بار

اگر طوفان در آن ایام می شد       

                            دل ما خوش جهان در کار می شد

برای اینکه بازیمان شود گرم             

                           یکی چوب بلند ونازک و نرم

به شکل دایره در باد وطوفان     

                       رهایش کرده دنبالش شتابان

همی رفت و همی رفتیم باهم    

                      چو گم می شد برامان بود ماتم          

گهی دردشت باهم پای نو چنگ       

                       همان جائی که ریزد آب از سنگ

به دست هر یکی مان یک کویله       

                           نوکش را تیز کرده چون فتیله

زنو چنگ آب می خوردیم با آن         

                          چه خوش بودیم ومی گفتیم وخندان

چه خوش بودیم وخوش بُدروزگاران  

                          همیشه ییش هم بودند یاران   

زمانی توی جوی آب خانه       

                           به هنگام شنای بچه گانه

برای بازی وشادی خاطر       

                          همه سر جمع می گشتیم وحاضر

به سوی آن پل طولانی و تنگ 

                              که دیوارش تمام از خّزه وسنگ

پلی پُر وحشت وپُر بیم وپُر تاب    

                           سراسر پیچ وخم سر تاسرش تاب

همه باهم مثال ماهی جو         

                            همی رفتیم زین سو تا به آن سو

ولی نه ترسی از پل بود ونه بیم   

                          که اول ما همه دیوانه بودیم

                  ………………………………………………………….

  ز  عهد  کودکی  فریاد  فریاد               

                         نخواهد رفت هرگز یادش از یاد

فضولی ، بچه گی ،قلبی ، شرارت

                         به دیگ زندگیمان بود حرارت

صفا بود ومحبت بود وشادی 

                            به چون امروز کز هم نیست یادی

اگر چه هر کدامی در دیاری 

                            به فکر زندگی هستیم وکاری

به هر شهری یکیمان گشته حیران

                           کویت و شهر خرمشهر وتهران

ولیکن گاه گاهی نامه ای چند

                             کند هر خاطره افسرده خرسند

به خردی گر محبت کرد ریشه    

                            شود محک ، قوی بهر همیشه

شب وروز آنکه بوده یارو همدم   

                                بسی سخت است اینسان دوری از هم

کسی کو همکلاس وخویش بوده   

                               انیس ومونس وهم کیش بوئه

اگر افتاده دوراز هم چه سخت است    

                              چه باید کرد این شوری زبخت است

ببخشیدم اگر خاطر حزین شد          

                               نمی دانم چرا شعر اینچنین شد

            ……………………………………………………………………

بگیرم پیش دنبال مطالب           

                             که یاد آن زمانها هست جالب

برای خاطره یک لحظه شادی           

                              گریز از درس ومکتب بود عادی

نمی دانم شمارا مانده در یاد       

                             که فصل مدرسه با داد وبیداد

همه شاگرد ومن بودم معلم        

                               اگرچه من نبودم هیچ عالم

ولی زین کار نقشی بود باری     

                              که گردیم از دبستان ما فراری

یکا یک از درو بام دبستان        

                              گریزان چون کلاغ از باغ وبستان

همه دروعده گاه خویش (آنجا)     

                             که ( شهرو) بود وما بودیم وصحرا  

زدور ار بود ماشینی نمایان              

                                همه صف بسته در راهش که بر آن

بچسبیم وشویم آویز زین کار         

                              چه لذتها که می بردیم هر بار

   به یادم آمد ازآن روز دیرین         

                            همه چسبیده براطراف ماشین

تمام بچه ها چون لانه زنبور             

                            گرفته دورتادورش به صد زور

دگر جائی برای ایستادن                  

                           نبودی جا برای پا نهادن

جواد از چرخ ماشین رفت  بالا            

                          همان جا ایستاد و کرد  پاپا

چو ماشین گشت روشن راه افتاد    

                      جواد از ترس ، هی می کرد فریاد

ولی ما بچه های (روده کنده)           

                          به پیچیده هی کردیم خنده     

                        …………………………………………………………

       شاعر سید اسدالله منتخب آل داود                                                        

                                                       ادامه ارد

موضوعات مرتبط: اشعار سید اسدالله منتخب آل داود

درباره مدیر سایت

مرور بایگانی نوشته های مدیر سایت

۱ دیدگاه

۱ دیدگاه در شعر به یاد فرخی ۲ آل داود در حال حاظر وجود دارد . شاید شما مایل به افزودن نظر شخصی خودتان هستید؟

  1. قسمت اول بهتر بود

دیدگاهتان را بنویسید